bazen bazı şeyleri anladığımı sanıyorum...

bazen bazı şeyleri anladığımı sanıyorum...
anladığımı sanmak;
aslında diğer yandan da anlamadığımı sanmak mıdır?
işte ben bunları düşünürken her şey olup bitiyor.
ben ise içimdeki çelişkilerle gün sonunda yatağa giriyorum..
yorganımı çekiyorum üzerime, 
sımsıkı sarılıyorum ona...
ve bazen teşekkür ediyorum sessizce
kimse duymayacak şekilde;
'teşekkür ederim' diyorum.
beni sıcakcık tuttuğun için..
'teşekkür ederim' diyorum,
beni bu gece de yalnız bırakmadığın için.. 
sonra üzerine yattığım yatağa,
ve başımı koyduğum yastığa kayıyor gözlerim
onlara haksızlık yaptığımı düşünüyorum hemen 
sonra mahcup halde,
başımı yastığımın köşesine çekip, 
bir elimi de yatağımın üzerinde gezdirirken;
'özür dilerim' diyorum. 
elbette siz de her gece yanımdasınız..
sonra karanlığa alışmış gözlerimle,
odayı tarıyorum unuttuğum bir şeyler var mı?
unuttuğum şeyler var..
unuttuğum şeyler var-dı.
ama tam onları düşünürken uyuyakalıyorum işte..


sabahları uyandığım zaman 
gözlerimi açmıyorum hemen,
sıcak yorganımın altında;
önce havanın rengini düşünüyorum..
nasıldır acaba bu gün?
mutluysam umarım güneşlidir diyorum hep..
ama böyle günlerde gözlerimi açtığımda, 
gri bulutlar günaydın der genellikle..
günün başında mutluluğum bir parça kırılsa da
yağmurlu günleri de severim ben..
düşen damlalar arasındaki mesafelerin kısaldığı
yağmurlu günleri..
herkes ıslanmayayım diye karıncalar gibi
seri adımlarla dört bir yana kaçıştıkları zaman
boşlan o sokakta incecik bir elbiseyle 
çığlık atarak koşmak isterim hep..
ama içimde kalır düşündüklerim..
tıpkı bazen çok yapmak isteyip de 
son anda vazgeçtiklerim gibi.


bazen bir şeyleri gerçekten anladığımı sanıyorum..
gerçek mi? bilmiyorum..
ben böyle düşünceler içindeyken,
yine bir sabah uyandığımda 
gözlerimi açmadan önce
havanın rengini düşünürken buluyorum kendimi?
bazı şeyleri gerçekten anlıyor muyum?
neyse işte ben de bilmiyorum..


e.ç.