bazen uyumalı bazen...

hayata dair bir şeyler söylesem;
en güzel şey uykudur derdim herhalde..
bir günümüzün başlaması ve bitmesi..


son ve başlangıç bağlacı uyku...
rüyalarımız ise belki hiç yaşayamayacağımız,
bir film karesi gibi etkileyici ve eşsiz..
uyanınca saçma bulsak bile;
en çok rüyalarımızda mutlu olduk belki,
en çok orada heyecanlandık..


aslında hep bir rüyada değil miyiz?
dünyada yaşadığımız hayatımız bile
ölünce son bulacak bir rüya...
tattığımız bütün zevkler,
hissettiğimiz bütün duygular,
tüm yaşamımız..


belki bu dünyadan ayrıldıktan sonra
unutacağımız koca bir hayat..
tıpkı uykumuzdan uyandığımızda;
hepsini hatırlayamadığımız rüyalar gibi..
tekrar dirileceğimiz yer ise; 
sonsuz bir rüya belki
hiç kavrayamayacağımız sonsuz bir rüya...


e.ç.

Makarov Dreyar

'Bu dünyada yalnızlıktan yana olanlar vardır ama yalnızlığa katlanabilen yoktur.'

Kucihiki Rukia

'Kalplerimiz bedenlerimizde değildir. Birisini düşündüğümüz veya umursadığımız zaman; orası kalplerimizin doğduğu yerdir.'

kayıp gid(edil)en değer...

değer vermek...
değerli olmak...
değerlere sahip olmak...
farkında olmadan yaşıyoruz,
zaman içinde farkında olmaya uğraşıyoruz belki,
..fakat anlayamıyoruz.
kıymet bilmiyoruz.
zaman geçiyor... evet farkında olamıyoruz...


kaybediyoruz...


inanamıyoruz..inanmak istemiyoruz..
sonunda hıçkırıklara boğuluyoruz..
ağlıyor..ağlıyor.. ve ağlıyoruz..
sonra öfkeleniyoruz..


kıymet bilmiyoruz.


fakında olmaya başlıyoruz.
kızıyoruz.. kendimize kızıyoruz..
bugünü farkında olmadan yitirip dünde bıraktığımız için kızıyoruz...


söz veriyoruz..
'bunu unutmayacağım' diyoruz.
ama unutuyoruz.. çabuk unutuyoruz..
yine farkında olmadan unutuyoruz..


hep yarınları düşünüyoruz..
planlar yapıyoruz..
yarın olmadan, yarınları planlıyoruz..
ama bugünleri yaşayamıyoruz..
yine bugünlerin farkında olamıyoruz..


tıpkı kayıp giden.. kaybedilen değerler gibi...


e.ç.

Neydim? Ne oldum?... Büyüdüm.. adam mı oldum?

İlk başta;

Yarin yarene baktığı sadece bir çift gözdüm..

Sonra kalem oldum, kağıtta mektup oldum..

Yarenin yâre yazdığı cevap oldum..

Gülüş oldum, bakış oldum, dokunuş oldum ellerde..

Sonunda aşk oldum..

Söz oldum, parmaklarda birer halka oldum..

Saadet oldum ben bir yuvada..

Gece oldum, gündüz oldum

Ve doğdum..

Doğdum ilk çığlıklarla..

Ağladım, ağladım, çok ağladım umarsızca..

Sonra ilk hece, ilk kelime, ilk adım oldum..

Büyüdüm mü ne bir anda?

Yok.. daha değil, küçüktüm;

Öğrendim, duyguların bedende bıraktıklarını..

Öğrendim, sözcüklerin kalbe tesirini..

Öğrendim, beni…ben olmayı..yaşamayı..

Sonra gittim..

Tektim.. ama ayaktaydım..

Tanıdım kurduğum yeni dünyayı..

Gezdim..  gördüm.. okudum.. yazdım..

Sevdim de sanki..

Alıştım mı ne?..

Alışmaya çalıştım..  gidenlere, gelenlere..

Vazgeçmeye.. yeniden başlamaya..

Koşmaya ..

Koştum.. hızlı hızlı koştum.. yorulmadan..

Sonra durdum.. farklıydım.. ama yine bendim..

Ne oldum dedim?

Büyüdün dedi ben..

Evet dedim kabullendim..

Büyüdüm.. büyü..


e.ç.