Üşüyordu ellerim..
Nefesim bile ısıtamıyordu artık..
Öyle bir aydaydık işte;
A ile başlayıp K ile biten..
- ‘aralık’ yazamayacak kadar zamansızsın sen..
Üşüsem de devam ettim yürümeye,
Sonra durdum, ellerimi ovuşturarak izledim..
Birlikte geldiğimiz o kocaman taşlarla dolu yamacı..
Taşların uyumlu biçimlerini hayranlıkla izleyip,
Orada yaşamış insanlar hayal ederdik ya
Bir omzu açık beyaz elbiseleriyle birer Sokrates olurdu her biri.
Öyle bir çağı anlatırdı işte bize o taşlar;
A ile başlayıp K ile biten…
- ‘antik’ yazamayacak kadar geçmiştesin sen..
Her zamanki yerimize oturdum.
Önce ben konuştum, uzun uzun anlattım günümü yine..
Sonra soru sorarsın diye bekledim,
eski günlerdeki gibi..
Sormadın.
Devam ettim konuşmaya bir de soru sordum sana
Sırf sesini duyayım diye..
Cevap vereceksin gibi geldi bir an..
Ama cevap vermedin.
Yokluğunu fark edemez bir durumdaydım işte
Ne derlerdi buna;
A ile başlayıp K ile biten…
- ‘alışmak’ yazamayacak kadar korkaksın sen..
Yoktun ve gelmeyecektin bir daha..
Zamansızdım, geçmişte kalmıştım, korkuyordum…
İstediğim son değildi bu…
Düşünüyordum.
Sessizlik bölüyordu düşüncelerimi...
Ve zamanla çoğalıyordu,
O kadar çoğaldı ki içinde boğulmaya başladım,
Daha fazla dayanamayıp bir çığlık attım.
O iri taşlara çarpıp yansıdı çığlıklarım..
Geri dönerken iki kelimeye dönüştüler
Birisi sende kalan birisi bende kalan;
A ile başlayıp K ile biten…
- ‘ayrılık’ yazamayacak kadar şımarık,
‘aşk’ yazamayacak kadar yalancısın sen…
e.ç.
